“Πρωτάααααθλημαααα…”
“Εεε, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να τρέχουμε…”
“Εσείς τον πιάνετε, εγώ του παίρνω την κούπα και φύγαμε για το ενεχυροδανειστήριο…”
“ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!”
“Μπράβο ρε ομάδα. Πάμε έτσι γερά!”
-”Μπαμπά άσε με λίγο να κατέβω”.
-”Ε;;; Πού θα πας καλέ;”
-”Να γίνω γαύρος. Εσύ κάνε ότι καταλαβαίνεις…”
“Φιέ-στα πά-λι, φιέ-στα πά-λι, οέ οέ!”
-”Καλά ρε Ερνέστο, σήμερα ήταν τελικά να γίνει η φιέστα;”
-”Κοίτα. Μάλλον όχι, αλλά το αλλάξαμε τόσες φορές, που ή αυτοί μπερδεύτηκαν ή εμείς…”
“Μήτρο! Μήτρο! Στον Τζόλε πέτα!”
-”Αρχηγέ! Πάρε νά ‘χεις!”
-”Χαχαχαχαχα…”
“Ρε Μενδρινέ; Εσύ και φέτος στο τραπέζι με τους μικρούς κάθεσαι;”
(Ευχαριστώ τον Πέτρο)