“Τι γίνεται Πρόεδρε; Θα συναντηθούμε στο Παρίσι λέει ε; Θα είναι και ο χοντρός;”
“Θυμάμαι στις προπονήσεις, όποτε πήγαινα να τσιμπήσω κάτι, άκουγα ένα βζζζιιιιιν και η μπουκιά μου εξαφανιζόταν…”
“Καλησπέρα Πίνι… Δε φταίω εγώ. Ποτέ δεν ήσουν αρκετά γρήγορος…”
-”Καλησπέρα. Αδυνατισμένο σε βλέπω. Σου κόψανε τη μάσα; Δεν πιστεύω να έρθεις πεινασμένος στο Παρίσι”.
-”Τόσο πεινασμένος όσο δε φαντάζεσαι κόουτς…”
“Αλλά μην ανησυχείς. Πλέον δαγκώνω μόνο μέσα στο γήπεδο. Τα λέμε…”
“Περίμενε! Περίμενε! Τι εννοείς μέσα στο γήπεδο;”
“Άστο. Ας φτάσουμε με το καλό μέχρι το Παρίσι και θα καταλάβεις…”
“Λογικά πρέπει να κατάλαβε. Ο Πίνι σε κάτι τέτοια είναι τσακαλάκι…”
“Σας το λέω από τώρα για να είμαστε εξηγημένοι. Αν στο Παρίσι αδειάσει τις καντίνες του γηπέδου, θα γίνει της κολάσεως”.